هدف از این پژوهش بررسی تاثیر آموزش شادکامی بر کیفیت زندگی زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان بود. روش پژوهش، تجربی بوده، بدین منظور 20 زوج مراجعه کننده به مراکز مشاوره به روش داوطلبانه انتخاب شدند و به روش جایگزینی تصادفی در دو گروه قرار داده شدند (یک گروه کنترل و یک گروه آزمایش)، به گروه آزمایش، آموزش شادی به روش فوردایس توسط محقق داده شد.ابزار پژوهش در این تحقیق، پرسشنامه شادکامی آکسفورد (1989) و پرسشنامه کیفیت زندگی از فرم کوتاه شده سازمان بهداشت جهانی (1994) می باشد. بعد از اجرا ی پرسشنامه ها، روش تجزیه و تحلیل داده ها در دو سطح توصیفی و استنباطی صورت گرفت. مقایسه میانگین نمرات پس آزمون کیفیت زندگی در گروه های مورد مطالعه و تحلیل کوواریانس نمرات آزمون کیفیت زندگی نشان داد، بین گروه آزمایش و گروه کنترل در تمامی خرده مقیاس های کیفیت زندگی تفاوت معناداری وجود دارد. در مجموع نتایج این مطالعه نشان داد کیفیت زندگی زوجین بر اثر آموزش شادکامی افزایش می یابد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: روابط نقش مهمی در زندگی افراد ایفا می کنند و تقریبا تمامی روابط صمیمانه با مشکلات و مسایلی در آمیخته اند. هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر ایماگوتراپی بر دلبستگی هیجانی زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهرری بود. روش بررسی: این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و در قالب طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه، انجام شد. جامعه آماری پژوهش، کلیه زوجین (زن و شوهر) مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهرری بودند. بدین منظور چهل زوج مراجعه کننده به مراکز مشاوره بر اساس ملاک های ورود به پژوهش، به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ایماگوتراپی (20 زوج) و گروه گواه (20 زوج) گمارده شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه دلبستگی هیجانی همسران فرالی و همکاران (2000) استفاده شد، که در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری توسط زوجین تکمیل شد. آموزش ایماگوتراپی طی ده جلسه، برای گروه های آزمایش برگزار گردید. داده های به دست آمده با استفاده از روش واریانس، با اندازه گیری مکرر در سطح معناداری 0٫, 05 توسط نرم افزار SPSS نسخه 23 تجزیه وتحلیل گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که در سه مرحله زمانی اندازه گیری، دو گروه در متغیر اضطراب و اجتناب دلبستگی اختلاف معناداری داشتند (0٫, 001>p)؛ به این معنا که آموزش ایماگوتراپی بر دو خرده مقیاس دلبستگی اجتنابی همسران یعنی اضطراب دلبستگی و اجتناب دلبستگی تاثیر معناداری داشت (0٫, 001>p). نتیجه گیری: ایماگوتراپی بر دلبستگی هیجانی زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره تاثیر داشت و منجر به کاهش دلبستگی هیجانی زوجین شد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف با توجه به اینکه کیفیت رضایت جنسی زوجین، در بروز دل زدگی زناشویی نقش بسیار مهمی دارد، بنابراین آموزش رضایت جنسی می تواند در کاهش این معضل زناشویی موثر باشد. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش مدل رضایت جنسی بر کاهش دل زدگی زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره بود. مواد و روش ها روش پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی و با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش، شامل همه زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر سنندج در سال تحصیلی 98-1397 است. در این پژوهش از ابزار پرسشنامه دل زدگی زناشویی (CBM)استفاده شد. پس از انتخاب افراد نمونه و تشکیل دو گروه 30 نفری آزمایشی و کنترل به صورت تصادفی، هر دو گروه در پیش آزمون شرکت کردند. طی 8 جلسه 90 دقیقه ای به گروه آزمایش، مدل رضایت جنسی آموزش داده شد. داده های به دست آمده با استفاده از نرم افزارSPSS نسخه 22 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. ملاحظات اخلاقی این پژوهش دارای کد کمیته اخلاق IR. MUK. REC. 1397. 5037 از پژوهش دانشگاه علوم پزشکی کردستان است. یافته ها نتایج نشان داد که بین آزمودنی های گروه آزمایش و گروه کنترل از لحاظ متغیر دل زدگی زناشویی (581/F=35) و ابعاد آن شامل خستگی جسمی (074/F=25)، از پا افتادن عاطفی (031/F=39) و از پا افتادن روانی (020/F=35) تفاوت معناداری (0/001≥ P) وجود داشت و میزان تاثیر برنامه آموزشی به ترتیب برابر 0/42، 0/31، 0/41 و 0/39 بود. نتیجه گیری به طور کلی، یافته های این پژوهش نشان داد که آموزش مدل رضایت جنسی بر کاهش دل زدگی زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره موثر بود و می توان از این آموزش برای بهبود روابط زناشویی زوجین استفاده کرد.

زمینه و هدف: پدران و مادران طی مراحل رشد جنین به اشکال متفاوت با فرزند به دنیا نیامده تعامل برقرار می نمایند. به علت تاثیر دلبستگی بر رشد و سلامت آینده شیرخوار تعیین دلبستگی پدر و مادر به جنین و عوامل مرتبط بسیار مهم است. هدف این پژوهش تعیین و مقایسه میزان دلبستگی به جنین در زوجین مراجعه کننده به مراکز بهداشتی درمانی شهر ساری بوده است.روش بررسی: این مطالعه از نوع توصیفی مقطعی است که روی 386 نفر از مادران باردار و همسرانشان که به مراکز بهداشتی درمانی شهر ساری مراجعه نموده اند، انجام شده است. ابزار مورد استفاده در این پژوهش فرم مصاحبه و مقیاس دلبستگی مادر - جنین و پدر - جنین کرانلی بوده است. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 14 تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: بر اساس مقایسه میانگین ها، یافته ها نشان داده است که میانگین میزان دلبستگی در مادران 0.55±3.56 و در پدران 0.55±3.36 بوده است که از نظر آماری تفاوت آنها معنی دار بوده است (P<0.001). همچنین متغیرهایی مانند علاقه به همسر (p=0.004)، رضایت از زندگی زناشویی (P<0.001) و خواسته بودن بارداری (P<0.001) از عوامل موثر بر دلبستگی بوده است.بحث و نتیجه گیری: اگر چه پدران دلبستگی کمتری داشته اند، مهم آن است که میزان دلبستگی و عوامل موثر بر آن تعیین گردد تا بتوان موجبات افزایش دلبستگی در پدرها و مادرها را فراهم نمود تا بدین وسیله مشارکت مردان را در سیستم بهداشت باروری افزایش داد.